درمان بیماری پیرونی ( کجی آلت) : راهنمای درمان انحراف آلت

چکیده این مطلب : انتشار : 1404/01/11 نظر 0 بازدید 313

اگر متوجه شده‌اید که شما در حالت نعوظ دچار خمیدگی آلت ، انحنا یا کجی آلت شده اید ، ممکن است با بیماری پیرونی مواجه باشید. بیماری پیرونی یا انحراف آلت به دلایل مختلف می تواند ایجاد شود و در صورتیکه کچی آلت پیشرفت نداشته باشد و برای رابطه جنسی مشکلی ایجاد نکند نیاز به درمان ندارد.

کجی آلت در بعضی از بیماران به علل مختلف می تواند وجود داشته باشد . انحراف آلت عموما می تواند طبیعی باشد و در اکثر موارد درمان کجی آلت مردان ضرورتی ندارد . انحراف مادرزادی آلت عموما از محل اتصال آلت است و در طول زمان ثابت می ماند . در مواردی از خمیدگی آلت کجی در بدنه آلت ایجاد شده و در اغلب موارد این انحراف پیشرونده است. نیاز به مداخله برای درمان اختلال نعوظ به علت بیماری پیرونی وجود دارد. زیرا علت این کجی آلت که در بدنه اتفاق می افتد فیبروز و از بین رفتن بافت آن ناحیه آلت است . فیبروز بافت آلت را بیماری پیرونی می گویند .

بیماری پیرونی را باید با استفاده از یکی از روش های ششگانه درمان اختلال نعوظ جسمی درمان کرد . بعضی از این روش ها مانند شاک ویو تراپی که باعث بازسازی بافت آلت می شوند و در بعضی دیگر با تزریق در محل آسیب می توان پلاک پیرونی را کوچک کرد و از بین برد.

علت انحراف آلت ( کجی آلت ) تناسلی

عدم خونرسانی به قسمتی از آلت می تواند بافت آن ناحیه را سفت و غیر قابل ارتجاع کند. با توجه به اینکه در هنگام نعوظ ، آلت مرد بزرگ می شود و بافت باید قابلیت این را داشته باشد که متسع شود . در صورتیکه قسمتی از آلت نتواند متسع شود بدنه آلت انحراف پیدا خواهد و بیماری پیرونی ایجاد می شود.

درحقیقت بیماری پیرونی یا کجی آلت عدم اتساع بخشی از بدنه آلت است. عموما این ناحیه حدود 1 تا 2 سانتی متر است و به مرور پیشرفت می کند . در مواردی از بیماران این نواحی سفت و کلسیفیه شده تمام آلت را فرا می گیرند . مهمترین نکته در درمان انحراف آلت موقع نعوظ، مراجعه سریع و درمان به موقع است . در صورت ورود بیماری پیرونی به فاز مزمن احتمالا نیاز به راهکارهای جراحی است.

اگر متوجه شده‌اید که شما در حالت نعوظ دچار خمیدگی آلت ،انحنا یا کجی آلت شده اید ، ممکن است با بیماری پیرونی مواجه باشید. بسیاری از بیماران ، زمانی که برای اولین بار متوجه تغییر شکل آلت خود می شوند ، دچار اضطراب و نگرانی می شوند . اما نکته‌ای که همیشه به آن‌ها می‌گویم این است که پیرونی یک بیماری قابل کنترل و درمان است . و در بسیاری از بیماران اصولا نیازی به درمان نیست و بیماری محدود می ماند .

در مواردی از بیماری پیرونی ، استفاده از شاک ویو تراپی نعوظ علاوه بر درمان کجی آلت ، باعث تقویت عضلات کف لگن و تقویت نعوظ خواهد شد . مهمترین نکته در درمان بیماری پیرونی، شروع سریعتر درمان است .در بعضی از بیماران انحنا آلت در صورت عدم درمان به مرور منجر به شلی آلت خواهد شد. . بیماران در مراحل پیشرفته که بافت مرده تمام آلت را فرا گرفته با مشکل در ایجاد و حفظ نعوظ مراجعه می کنند . البته در بیمارانی که نعوظ صبحگاهی دارند درمان پیرونی بسیار امیدوارکننده است .

در این مقاله، شما را با علل کجی آلت، تشخیص پلاک پیرونی و گزینه‌های درمان کجی آلت آشنا میکنم تا بتوانید تصمیمی آگاهانه برای بهبود وضعیت خود بگیرید.

علل بیماری پیرونی

بیماری پیرونی یکی از انواع ناتوانی جنسی با منشا فیزیکی است . به عبارت بهتر وجود ضایعات در بدنه آلت موجب این بیماری می شود .البته علت دقیق بیماری پیرونی هنوز به‌طور کامل مشخص نیست ، اما بسیاری از مراجعین ، پیش از شروع علائم، دچار ضربه یا کشیدگی‌های مکرر در آلت تناسلی شده‌اند. این آسیب می‌تواند در حین رابطه زناشویی یا حتی در اثر استفاده نادرست از دستگاه‌های وکیوم رخ دهد . علاوه بر این، عوامل ژنتیکی، دیابت و برخی بیماری‌های بافت همبند نیز در افزایش احتمال ابتلا به پیرونی نقش دارند. در برخی موارد، بیماران بدون هیچ علت مشخصی دچار این بیماری شده‌اند .

در مواردی از بیماران که برای آنها تزریق مستقیم داروها به آلت انجام شده است و یا از روش درمان اختلال نعوظ با پی آر پی (PRP) استفاده کرده اند در محل تزریق پلاک پیرونی ایجاد شده است . البته برای بررسی عوارض این روش ها نیاز به تحقیقات بیشتر است .

علایم بیماری پیرونی

اینفوگرافی علایم بیماری پیرونی

1- کجی پیشرونده بدنه آلت : انحنا غیر عادی آلت می تواند به سمت بالا باشد یا به سمت پایین باشد و یا انحراف به سمت چپ یا راست باشد. آلت تناسلی کج در اغلب بیماران دچار پیرونی وجود دارد.

2-درد در آلت : بعضی از بیماران درد در آلت را تجربه می کنند . بیشتر افرادی که درد دارند این درد را هنگام نعوظ احساس می کنند . در موارد کمی درد در حالت غیر نعوظ هم وجود دارد.

3- پلاک های پیرونی : یک بافت سفت که از روی پوست و در عمق بدنه آلت احساس می شود . این بافت به پوست نچسبیده و در زیر پوست متحرک است.

4- کوتاه شدن آلت : بعضی از بیماران کوتاه شدن آلت را به مرور تجربه می کنند . این کوتاهی آلت در زمان نعوظ می تواند کاملا محسوس باشد.

5- اختلال نعوظ : گروهی از بیماران مشکل شلی آلت را قبل از انحنای آلت احساس می کنند و در بعضی از بیماران اختلال نعوظ بعد از کجی آلت بوجود می آید.

6- در بعضی از بیماران، آلت شبیه ساعت شنی شود . یعنی ایت بیماران نعوظ کج ندارند بلکه در قسمتی از بدنه آلت کاهش محسوس قطر ایجاد می شود.

تشخیص بیماری پیرونی

روش تشخیص اولیه بیماری پیرونی، در مرحله اول معاینه توسط پزشک با تجربه در درمان نعوظ و لمس پلاک های پیرونی است و در مرحله دوم استفاده از سونوگرافی آلت است .

1- معاینه و لمس پلاک های پیرونی

2- سونوگرافی آلت

درمان بیماری پیرونی

پلاک های پیرونی اید محدود بمانند و بزرگ نشوند ولی خودبخود از بین نخواهند رفت . اقدام به درمان بیماری پیرونی در مواردی که انحراف آلت پیشرفت نکند و باعث مشکل نعوظ نشود ،نیاز نیست . اما اگر درد وجود داشته باشد ، کجی آلت به مرور بد تر شود و یا انحنای آلت به قدری باشد که در روند رابطه زناشویی و دخول مشکل ایجاد کند درمان انحنای آلت ضروری است . درمان پیرونی در فاز حاد بسیار رضایت بخش تر از فاز مزمن بیماری پیرونی است.

1- استفاده از دستگاه اکستندر

دستگاه اکستندر وسیله ای است که سر آلت را درگیره آن قرار داده و بدنه آلت را از انتها محکم نگه می دارد و به وسیله پیج های تنطیم کننده آلت را تحت کشش قرار می دهد.

مطالعات نشان داده است که نیروهای کششی اعمال شده توسط دستگاه اکستندر ممکن است انحنای آلت تناسلی ناشی از بیماری پیرونی را کاهش دهند.
استفاده از دستگاه اکستندر اغلب به بهبود کامل کجی آلت منجر نشده و تنها بهبودهای جزئی در انحنای آلت تناسلی ایجاد می کند، اما تا اندازه ای رضایت بیمار را به همراه خواهد داشت که احتمالاً به افزایش طول آلت تناسلی مربوط می‌شود. البته نوع انتخاب بیمار برای این روش درمان بسیار مهم است و

2- تزریق مستقیم به آلت

تزریق موادی که بتواند پلاک های پیرونی را از بین ببرد می تواند یکی از گزینه های درمان باشد . این روش ها گاهی اصلا موثر نیست و گاهی به طور کامل می تواند انحراف آلت را تصحیح کند و در مواردی انحنای آلت را تا حدودی تصحیح می کند.

- تزریق وراپامیل

تزریق وراپامیل به درون بافت پلاک پیرونی از گزینه های درمان بیماری پیرونی است . البته این دارو برای درمان پبیماری پیرونی مورد تایید سازمان غذا و داروی آمریکا نیست ، لذا یک روش درمانی خارج از پروتکل محسوب می شود. مطالعات انجام شده نشان می دهد ، در 50% بیماران، تغییر در زاویه آلت با استفاده از تزریق مستقیم وراپامیل به آلت ایجاد می شود . درحالیکه 50% بیماران هیچ بهبودی در درمان نخواهند داشت . البته در مواردیکه وراپامیل تاثیر دارد ،گاهی تغییر زاویه آلت در حدود 10 تا 15 درجه است . و گاهی بهبودی قابل توجه است . تزریق وراپامیل هر دو هفته یکبار و برای شش جلسه انجام می شود . تزریق وراپامیل به آلت عوارض جانبی نادر مانند کبودی ، تورم خفیف در آلت تناسلی دارد.

3- شاک ویو تراپی

شاک ویو تراپی یک روش موثر در بیمارانی است که بیماری پیرونی شدید نیست . امواج کوتاه صوتی شاک ویو با برخورد به پلاک ها پیرونی در اطراف آنها جریان خون را برقرار می کند و باعث می شود که به مرور زمان پلاک ها طی 12 جلسه درمان از بین بروند .نتایج تحقیقات درباره تاثیر شاک ویو تراپی آلت تناسلی در بیماری پیرونی چندگانه است . بعضی از تحقیقات نتایج را رضایت بخش می دانند و در بعضی تحقیقات اثر این تکنیک را کاملا زیر سوال می برند . البته انتخاب صحیح بیمار می تواند تاثیر چشمگیری بر نتایج درمان داشته باشد. درشاک ویو تراپی پیرونی در صورتیکه بیمار دچار ضعف عضلات پرینه باشد میتوان برای افزایش قدرت عضلات کف لگن ( پرینه ) از این روش استفاده کرد .

4- جراحی

این روش جراحی امکان بهبود انحنای آلت تناسلی را فراهم می‌کند. این عمل معمولاً به صورت سرپایی انجام می‌شود و شامل بخیه زدن در طرف مقابل آلت تناسلی که انحنا دارد، می‌شود. این عمل بافت اسکار را از بین نمی‌برد. طبق تجربه‌ی مرکز اورولوژی ییل، می‌توانیم انحنای تقریباً 65 درجه‌ای آلت تناسلی را با این روش درمانی اصلاح کنیم

روش اول : کوتاه کردن طرف مقابل انحنا با جراحی . این روش معمولا یک جراحی سرپایی است و با کوتاه کردن طرف مقابل سمتی که انحنا دارد انجام می شود. تجربیات نشان می دهد که انحنای آلت با این روش حدود 65 درجه بهتر خواهد شد.

روش دوم : برداشتن پلاک پیرونی و پیوند محل ضایعه . این جراحی نیز یک جراحی سرپایی است و توسط فوق تخصص جراحی ترمیمی اورولوژی باید انجام شود.این عمل برای بیماران با انحراف زاویه بالای 70 درجه توصیه می شود . این جراحی نیز یک جراحی سرپایی است و بیمار بعد از 6-8 هفته می تواند رابطه جنسی را شروع کند . عوارض این جراحی شامل بی‌حسی موقت یا دائمی آلت تناسلی است. خطر اختلال نعوظ در 10 تا 50 درصد بیماران امکان دارد بوجود بیاید .